Hafragrautur og bananar

Ég gleymi því aldrei hve illa mér var við hafragraut í æsku. Mamma reyndi hvað eftir annað að koma honum ofan í mig. Þykkur vellingur, ósætur með mjólk var álíka óspennandi og að borða kork. Svo ég tali ekki um allar bækurnar sem ég hafði lesið þar sem hafragrautur kom við sögu, alltaf var hann þykkur, vondur og hreinlega eins og búinn til fyrir fátæk börn. Ég spurði mömmu auðvitað hvort við værum fátæk, ég held hún hafi samt aldrei tengt þessa spurningu mína við morgunmatinn. Það var ekki fyrr en ég var í Noregi að sumarlagi að vinna við garðyrkju sem mér tókst að taka hann í sátt. Við vorum 4 vinkonurnar og ætluðum að spara hverja krónu svo við ættum nógan pening yfir veturinn í skólanum. Hluti af þeim sparnaði var að borða hafragraut í hvert morgunmál. Mín lausn við þessum viðbjóði var að salta,sykra og þynna grautinn vel. Smám saman tók ég hann í sátt þar til ég borðaði hann með bestu lyst og saknaði hans hreinlega þegar ég var komin heim til Íslands og byrjuð í skólanum aftur.  Í dag get ég borðað grautinn eins og hann er, án sykurs og salts en hver er hamingjan í því? Krydd í tilveruna. Það er nokkuð til í því. Það þarf ekki mikið til svo úr fábrotnu hráefni verði meistaramatur.

Hafragrjón og vatn eru sett í pott, magnið fer eftir því hve þykkan þú vilt hafa grautinn. Það er alltaf hægt að bæta vatni í .Salt fyrir þá sem vilja.

Soðið í nokkrar mínútur. Sett í skál og þurrkuð trönuber og sneiddir bananar settir út í. Kanil stráð yfir.

Það er hægt að vera skapandi og nota hvaða ferska eða þurrkaða ávexti sem er.

Börnin eru sérstaklega hrifin af því að sjá liti og formin ofan á  líka, ekki bara falið inni í grautnum.

Svona er hægt að elska hafragraut, sætan og fallegan og allt með náttúrulegum sykri. Nammi namm....

Sá stutti fer bráðlega að smakka hafragrautinn en lætur sér nægja bananann þangað til.

Njótið!