Kleinur, lopapeysur, mjólk og gamaldags stell. Allt svo íslenskt og minnir mig á ömmu. Ég borða þær sjaldan en þær eru eitt uppáhalds bakkelsið mitt. Það tók mig nokkrar uppskriftir og mörg ár að læra að búa til kleinur sem ég var ánægð með. Takið með í reikninginn að ég bý til kleinur kannski annað hvert ár svo ég er ekki svona treg 
. Ég byrjaði með aðra uppskrift, flatti deigið of þunnt, skar það of langt, svo úr urðu stökkar kexkleinur með olíubragði. En þessi uppskrift! Hún slær alltaf í gegn. Frábærar kleinur.1.2 kg hveiti
250 gr sykur
1 tsk hjartarsalt
6 tsk lyftiduft kúfaðar
4 egg
1 peli rjómi
tæpl 5 dl mjólk+ súrmjólk
2 tsk kardimommudropar
1 dl olía
Þetta gerir c.80-90 kleinur
Allt sett í stóra skál og blandað vel saman, sett á hveitistráð borð og hnoðað þar til deigið verður þjált. Hafið hveiti til taks og bætið út í eftir þörfum. Flatt út og haft c.2-3 cm þykkt og skorið út með kleinuhníf. 
Snúið í litlar klaufakleinur og geymið á hveitistráðum bökkum þar til þeir steypa sér í ánna.
Mér finnst alltaf eins og ég sé að senda þær í stríð. Hitið Kristjáns steikingarfeiti, já það verður að vera Kristjáns steikingarfeiti, þar til hún er vel heit og byrjið að steikja. Ég hita olíuna hægt þar til hún nær góðum hita og byrja þá að steikja, eftir nokkrar umferðir lækka ég kannski hitann um 1-2 í smástund og hækka svo aftur. Það skiptir máli að þær verði gullnar og ekki of dökkar. Það var eiginlega viðeigandi að ég hóf bakstur fyrir hádegi og veðrið var sneypulegt og úti var dimmt og ég vann við litla dagsbirtu framan af. Svo þegar steikingu var næstum lokið þá gægðist sólin upp yfir næsta hús og skein inn í eldhúsið hjá mér og lýsti upp kleinustaflana fyrir mig. Þar sem ég reyni alltaf að nota bara dagsbirtu þegar ég mynda mat/bakstur fannst mér þetta einstaklega ljóðrænt. Það var svo gaman að sjá þessar linu lufsur umbreytast í rómantískar gylltar kleinur. Ilmurinn einn og sér dugði mér næstum því. Ég greip myndavélina og fangaði sólargeislana áður en þeir hurfu og settist svo út í glugga með kleinu og kalda mjólk. 
Verði ykkur að góðu!
Snúið í litlar klaufakleinur og geymið á hveitistráðum bökkum þar til þeir steypa sér í ánna.Mér finnst alltaf eins og ég sé að senda þær í stríð. Hitið Kristjáns steikingarfeiti, já það verður að vera Kristjáns steikingarfeiti, þar til hún er vel heit og byrjið að steikja. Ég hita olíuna hægt þar til hún nær góðum hita og byrja þá að steikja, eftir nokkrar umferðir lækka ég kannski hitann um 1-2 í smástund og hækka svo aftur. Það skiptir máli að þær verði gullnar og ekki of dökkar. Það var eiginlega viðeigandi að ég hóf bakstur fyrir hádegi og veðrið var sneypulegt og úti var dimmt og ég vann við litla dagsbirtu framan af. Svo þegar steikingu var næstum lokið þá gægðist sólin upp yfir næsta hús og skein inn í eldhúsið hjá mér og lýsti upp kleinustaflana fyrir mig. Þar sem ég reyni alltaf að nota bara dagsbirtu þegar ég mynda mat/bakstur fannst mér þetta einstaklega ljóðrænt. Það var svo gaman að sjá þessar linu lufsur umbreytast í rómantískar gylltar kleinur. Ilmurinn einn og sér dugði mér næstum því. Ég greip myndavélina og fangaði sólargeislana áður en þeir hurfu og settist svo út í glugga með kleinu og kalda mjólk. Verði ykkur að góðu!
No comments:
Post a Comment